زنده و همچنين لمس مرده بايد اجتناب نمايند ، چراكه ممكن است ، توليد بيمارى مسرى نمايد . در بهداشت همگانى طب زرتشت مراحل بسيار عالى پيموده است . قوانين مربوط به طهارت تشريفاتى ممزوج با قوانين منع اشاعه بيماريها مىباشد ، كه تفكيك آنها از يكديگر اشكال دارد . آلودن آتش و خاك و آب و گياه ممنوع بوده است در طب زرتشت بزرگترين ناپاكى مس ميت بشمار مىرفته ، كه بر اثر آن آدمى ناپاك شده و مىبايد طهارت يا غسل نمايد . اين آلودگى نزد زرتشتيان بسيار مورد نظر بوده ، حتى قبل از مرگ نيز بدان توجه داشتند ، و پس از فوت شخص توسط روحانى و كمك وى با دستكشى كه در دست داشتند ميت را شستشو مىدادند . از موضوعاتى كه در طب ايران باستان بدان برخورد مىكنيم نهايت دقت و توجه به شستشوى بدن و لباس است ، كه جزو مسائل مهمه دينى و عرفى آنها بوده است . در ميان ايرانيان قديم حفظ صحت بدن شرط اول حفظ روح بوده است . و در تمام ادعيه و در نمازهايشان صحت و نيروى تن را پايه اول صحت روح مىدانستند . غسل ميت و اجتناب از هرچه كه از مرده و كثافاتى كه از زنده جدا شده باشد واجب بوده ، چرا كه ممكن است بيمارى مسرى به بدن سرايت كند . اگر كسى اتفاقا لمس ميت يا كثافات نمايد تا خود را غسل ندهد نبايد داخل اجتماع گردد . درباره نشستن مگس از شخصى به شخص ديگر و يا وزش باد كه احتمال انتقال بيمارى داده مىشود ، در آئين زرتشتى امر گرديد روزى چند مرتبه دست و صورت خود